|
Verslag
van de halve marathon van Gotenburg; 17 mei 2003;
Blessures bepaalden het voorseizoen en de groep moest diep in de
reserves tasten om toch nog een beetje fit naar Zweden te kunnen
afreizen. We gingen nog niet hinkend het vliegtuig in maar erg
soepel zag het er niet uit.
Een stewardess nam me bij de arm en bracht me zorgzaam naar m'n
plaats; ik weet het, je kan een blessure ook overdrijven.
We vlogen in anderhalf uur naar Gotenburg en aan de passagiers te
zien waren wij de enige met loopaspiraties. Toch is de
"Gotenborg Varvet" een halve marathon met zo'n 32.000
deelnemers en dat is vergeleken met de voorgaande lopen die we
gedaan hebben best veel. De Zweedse havenstad is redelijk vlak
maar enkele bruggen in het parcours maken het behoorlijk lastig.
Bij het zien van het profielschema begon ineens de blessure op te
spelen. De twijfel sloeg toe.
Maar in het hotel aan de vooravond van de loop werden als vanouds
de degens gekruist en er zou gestart worden, een voor allen, allen
voor een. Het openbaar vervoer in Gotenburg is perfect geregeld,
een tramdienstregeling brengt je snel en goedkoop door de hele
stad. Je ziet er dan ook relatief weinig autoverkeer. We werden in
de tram naar het startterrein verrast door een toneelgroep die
tussen de passagiers een act opvoerden. Ik wist meteen niet meer
of ik nog wel een zweed serieus kon nemen. Nou ja, dat deden ze
ons waarschijnlijk ook niet.
De start was zo rond half vier in de middag gepland, dus redelijk
laat. In de grote expohal zag je nog veel deelnemers pastamaaltijden
naar binnen werken; en dat een paar uur voor de wedstrijd. Dat
doen wij een week van te voren. Ik begon steeds meer aan de zweden
te twijfelen. De meeste spraken gelukkig engels en dan blijkt toch
maar weer dat de Hollandse schaatsers uit de zeventiger jaren,
Schenk en Verkerk, nog lang niet vergeten zijn. Die roem zullen
wij dus niet evenaren. En van onze kant konden wij eigenlijk
alleen nog maar Tommy Gustafson en de zangeressen van ABBA ons
voor de geest halen maar meer ook niet.
Buiten scheen de zon inmiddels volop en waren de warming-ups in
volle gang. Ook het publiek was al massaal op de been. We moesten
maar met een arobicgroep mee springen want ruimte om warm te lopen
was er nauwelijks.
De 32.000 lopers waren verdeeld in
6 groepen; geplaatst in afzonderlijke vakken voor de start.
We spraken daar een zweed van wie een van z'n ouders Nederlands
was. Hij had vroeger veel in Noord-Holland gelogeerd. Hij zei dat
midden in Gotenburg een café-restaurant was dat de naam
"Het Amsterdammertje" droeg. Dat noteerden wij
dus even.
Nadat er al 15.000 vertrokken waren klonk ons startschot. Na
300 meter ging de weg gelijk omhoog om na 1,5 km weer te
dalen.
Het was zo druk op het parcours dat van tempo maken op dat moment
geen sprake kon zijn. Niet dat ik dat vervelend vond.
Na 5
km de hoogste brug uit de route, vrij stijl. Bij het afdalen
voelde ik de voetblessure wel maar liepen we inmiddels in zo'n
entourage dat ik er niet meer aan dacht. Om de haverklap stond er
tussen het publiek een bluesgroep, jazzkwartet of rockband;
een sfeer wat deed terugdenken aan de marathon van New York.
Voordat we er erg in hadden zaten we al over de helft. Diverse
showers over het parcours zorgden bovendien voor de nodige
verfrissing want de temperatuur liep behoorlijk op.
De laatste kilometers kon er zowaar nog versneld worden en werden
we over een profisorisch gemaakte brug van steigerdelen het
atletiekstadion binnengeleid om daar na 100 meter een tijd neer te
zetten die we voor deze gelegenheid niet vermelden.
Na de hereniging op zoek naar het openbaar vervoer maar op deze
dag bleek de onfeilbare tramdienstregeling van Gotenburg te
haperen. We zagen wel trams het finishgebied ingaan maar er niet
meer uitkomen. We wisten een taxi te bemachtigen die ons 5,5 km
verder
en
55 euro minder
weer afzette. Het relatief weinige autoverkeer was
veranderd in een oneindig wagenpark dus de
laatste 8 km naar het hotel moest dan maar lopend. Over
cooling-down gesproken, ideaal. Alsof de dag nog niet genoeg
zweetdruppels had gekost bood de hotelreceptioniste ons een
dampende sauna aan. Dit is toch echt een Scandinavisch gebruik dus
dat konden (wilden) we niet weigeren.
Tussendoor even afkoelen door een plons in een grote houten
tobbe
en na drie kwartier waren we een heel ander mens en een paar kilo
lichter. De groep had na zo'n dag weer brandstof nodig dus een
driegangenmenu in het hotel ging er goed in. Elf uur gingen we van
tafel en een behoorlijk aantal kilo's zwaarder. Gotenburg
bezit midden in de stad een gigantisch pretpark; Liseberg. Een
enorme houten rollercoaster trok gelijk onze aandacht. We
hadden bij aankomst in het hotel een "Goteburg Pass"
gekregen die voor tal van attracties geldig was dus gingen we vol
goede moed 55 minuten in de rij staan om bij het instappen te
vernemen dat de pas niet voor de rollercoaster gold. Naar de
uitgang kostte maar een half uur. Op de terrasjes in het park was
het goed toeven en ook hier wisten de zweden nog heel goed wie
Verkerk, Schenk en Bols waren. He Dutchman, what do you wear in
the winter? Er hing nog een sjaal om me nek. Zondagavond
het Amsterdammertje opgezocht en waarachtig; een volledige Hollandse
menukaart en studiosport op de tv. Er zaten enkele Hollandse
chauffeurs en wat zweden waarvan er een in het nationale Zweedse
hockeyteam had gezeten; heel lang geleden.
Toen hij wat stickbewegingen wou demonstreren moesten we een ander
tafeltje opzoeken. De uitbater was een zaankanter die er elf jaar
geleden was neergestreken en gebleven. Toen z'n vrouw bij ons aan
tafel verscheen werd het ons duidelijk; heerlijk gegeten. Nadat we
maandagochtend nog een paar musea hadden bezocht werd het tijd om
uit te checken. Het afscheid van de vriendelijke corpulente
receptioniste was moeilijk. Toen we ons eindelijk in de taxi
wisten te werken lieten we Gotenburg achter ons en raakten in
gesprek met de chauffeur. Hij heette Lars en hielp als
gepensioneerde z'n zwager in het taxibedrijf. Lars zat vol met
levenswijsheden en
maakten een meer dan relaxte indruk. Binnenkort ging hij met z'n
vrouw naar Florida; z'n eerste reis buiten Zweden. Toen we het
luchtruim
kozen en het toestel een bocht maakte zagen we de taxi nog staan
voor de ingang met Lars zittend op de motorkap.
Toch geweldig volk, die zweden.
ONE
FOR ALL AND ALL FOR ONE!
|